Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Το χρυσό τσεκούρι


Τέλειωσε άλλη μια εξεταστική περίοδος. Παρόλα αυτά βλέπουμε τα μαθήματα που χρωστάμε να αυξάνονται με αριθμητική πρόοδο. Άραγε φταίει το ότι δεν είχαμε προετοιμαστεί τόσο καλά? Το ότι δεν καταφέραμε να ξυπνήσουμε στις 7 το πρωί για να προλάβουμε 2-3 μαθήματα που δίναμε στις 8? Σίγουρα υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις, όμως υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που ακόμα και η καθημερινή παρακολούθηση (κάτι που υποτίθεται πως δεν είναι υποχρεωτικό για μας) δεν αρκεί για να περάσεις ένα μάθημα.
Πέρα από τους σταθερούς ξυλοκόπους της σχολής μας, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, σαν μυρμήγκια σε παρατημένο κουτί μαρμελάδας, διάφοροι άλλοι επίδοξοι καθηγητές, που πιστεύουν πως αν κόψουν στο μάθημά τους όλους τους φοιτητές θα αποκτήσει κύρος το μάθημά τους, ή ότι θα καταφέρουν να μας αναγκάσουν να παρακολουθούμε το μάθημά τους ανελλιπώς.
Ε λοιπόν κάνανε λάθος. Όσο κι αν πιστεύει ο Παντελάκης ότι θα πρέπει να παρακολουθούμε ένα μάθημα επιλογής όλη τη χρονιά για να μπορούμε να το περάσουμε (σύμφωνα με δικές του δημόσιες δηλώσεις μέσα στην εξέταση του μαθήματος το Φεβρουάριο και το Σεπτέμβριο του 2010), τη στιγμή μάλιστα που αποτελεί επανάληψη μαθημάτων του πρώτου έτους (Επιστήμη Ι, ΙΙ), εμείς δεν θα του κάνουμε το χατίρι. Όσο κι αν πιστεύει ο Γεωργίου ότι θα λύσει το πρόβλημα της μοναξιάς του με το να περνούν σωρηδόν απ’ το γραφείο του οι εκατοντάδες που έχει κόψει τα τελευταία δυο χρόνια, ενώ ταυτόχρονα βάζει τα ίδια πανομοιότυπα θέματα κάθε φορά και ενώ υπάρχουν ανοιχτές σημειώσεις στην εξέταση, εμείς δεν μπορούμε απλά να υποκύψουμε στην τρέλα αυτή.
Θεωρούμε πως όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι γενικά τυχαία, ούτε οφείλεται αρχικά στα ιδιαίτερα προσωπικά χαρακτηριστικά κάποιου καθηγητή. Μπορούμε να δούμε μια ολόκληρη προσπάθεια τα τελευταία τρία χρόνια, μετά δηλαδή τη λήξη των καταλήψεων διαρκείας μέσα στις σχολές το 2007, για εκ νέου πειθάρχηση και εντατικοποίηση των φοιτητών. Οι εξετάσεις γίνονται πιο σκληρές και απαιτούν περισσότερο διάβασμα, οι προϋποθέσεις για να δώσεις ένα μάθημα όλο και πληθαίνουν, ο αριθμός των εργαστηρίων μεγαλώνει, οι πρόοδοι δίνουν και παίρνουν, δήθεν για να βοηθήσουν τον φοιτητή αλλά τελικά αποτελούν ένα άλλοθι για το δυσκόλεμα της τελικής εξέτασης.
Οι καθηγητές λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο ορμώμενοι από διάφορα κίνητρα. Άλλος γιατί πιστεύει ότι το να ξεσκιστεί κάποιος για να μάθει απέξω κι ανακατωτά το μάθημά του θα του δώσει σημαντικά εφόδια για την επαγγελματική του προοπτική, αδιαφορώντας για το ότι τη συντριπτική πλειοψηφία των πληροφοριών απλά ξεχνιέται μετά από μια εξέταση (για σκεφτείτε πόσα θυμάστε από τα μαθήματα των πανελληνίων αν είστε 3ο ή 4ο έτος). Άλλος επειδή θεωρεί δεδομένο πως αν σε κάποιο μάθημα κόβεται πολύς κόσμος τότε διδάσκει και μαθηματάρα (όπως ας πούμε το μάθημα εισαγωγή στους υπολογιστές, που απ όταν έφυγε ο Ζώης έχασε το κύρος του!!!). Άλλος έχοντας μια ακόμα πιο περίπλοκη σκέψη που αντιλαμβανόμενος αυτές τις φυσικές τάσεις των καθηγητών, τις καθοδηγεί εντέχνως προς ένα και μόνο στόχο. Τη δημιουργία πειθαρχημένων φοιτητών οι οποίοι δεν θα έχουν χρόνο για τίποτα άλλο πέρα από την ενασχόληση με την «επιστήμη» τους, οι οποίοι θα αποδέχονται και θα υλοποιούν το καπρίτσιο του κάθε καθηγητή που την είδε ντίβα, που θεώρησε ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει αυτός στο μάθημά του μόνο και μόνο επειδή μπορεί να κόψει όποιον θέλει αν αυτός διαφωνήσει με τις επιλογές του. Τη δημιουργία ανθρώπων μηχανών που όταν βγουν να δουλέψουν θα έχουν απολέσει κάθε έννοια της συλλογικότητας και η μόνη τους ένια θα είναι το πώς θα μπορέσουν ατομικά, ακόμα και εις βάρος των συναδέλφων τους, να εκπληρώσουν (άκριτα) τους στόχους και τα πρότζεκτς που θα τους βάζει ο εργοδότης τους. Τώρα μπορεί να είναι ο φόβος του να κοπούν στο μάθημα, αύριο θα είναι ο φόβος της απόλυσης που θα τους αναγκάζει να υιοθετούν αυτήν την ατομική πρακτική.
Ε λοιπόν, στο σύλλογό μας, ποτέ δεν ανεχτήκαμε τέτοιες συμπεριφορές. Μπορεί ο κάθε μεγαλοκαθηγητής να θεωρεί ότι το γραφείο του, η θέση ισχύος του μέσα στην «ακαδημαϊκή κοινότητα» του δίνουν άσυλο στις επιλογές του, και πως δεν κινδυνεύει από κανέναν. Εμείς όμως ξέρουμε ότι δεν μας φοβίζει ούτε η δερμάτινη τσάντα που κρατάει, ούτε η γραβάτα και το κουστούμι του, ούτε το ότι έχει την εξουσία να μας κόβει.
Φέτος τελειώνουν τα αστεία. Έχουμε αρκετά προβλήματα στις ζωές μας για να στεκόμαστε υπάκουοι στις αυθαιρεσίες κάθε καθηγητή. Μπορεί κάποιοι απ’ αυτούς να αναθάρρησαν τον τελευταίο χρόνο με την απραξία από μεριάς φοιτητών, κάτι για το οποίο μερίδιο ευθύνης έχουμε κι εμείς. Δεν θα τους περάσει όμως. Με τις μαζικές μας παραστάσεις, με τις συνελεύσεις μας και την αποφασιστικότητά μας, θα τους κόψουμε τον αέρα. Καλούμε όλο τον κόσμο της σχολής και ταυτόχρονα τον ενημερώνουμε πως σκοπεύουμε να υλοποιήσουμε μια σειρά από καταλήψεις γραφείων καθηγητών με αιτήματα κυρίως τον ορισμό επανεξέτασης.  ή την αναβαθμολόγηση. Αυτοί θεωρούν ότι μπορούν να μας κόβουν όποτε τους καπνίσει. Εμείς όμως είμαστε πολλοί και εξοργισμένοι. Ας πρόσεχαν με ποιους τα έβαζαν.

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟ



     Διανύουμε μια συγκυρία οικονομικής κρίσης, την οποία διεθνώς οι κυβερνήσεις επιχειρούν να επιλύσουν με το μεγαλύτερο κύμα αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων και μεταρρυθμίσεων των τελευταίων δεκαετιών. Συνολικά η αριστερά, οφείλει σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία να καταφέρει να αποτρέψει αυτήν την πρωτοφανή επίθεση αλλά και να βρει έναν τρόπο ώστε το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης να είναι φιλολαϊκό και να σημάνει οικονομική, πολιτική και κοινωνική ανάταση όλων αυτών των στρωμάτων που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο στόχαστρο των κέντρων εξουσίας.
Η αριστερά και άρα και τα ΕΑΑΚ, ένα πρωτοπόρο κομμάτι της μέσα στους φοιτητικούς χώρους, οφείλουν να καταφέρνουν να ξεπερνούν προβληματικές καταστάσεις που έχουν άμεση σχέση με μικροηγεμονισμούς, οι οποίοι συντελούν στην προσπάθεια εξόντωσης του εσωτερικού εχθρού και ιδιαίτερα σε συγκυρίες που τα ΕΑΑΚ θα έπρεπε να συζητούν για το φοιτητικό και το εργατικό κίνημα και για το πώς θα καταφέρουν να δημιουργήσουν αντιστάσεις μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου. Μια τέτοια (και μάλιστα πρωτοφανής για τα ΕΑΑΚ)  προσπάθεια οργανωτικής εξόντωσης και εξώθησης συντρόφων που στοχοποιήθηκαν ως ο εσωτερικός εχθρός,  πήρε συγκεκριμένη μορφή στο σύλλογό μας, στο σχήμα του Αντιλόγου. Κομμάτι του σχήματος επιχείρησε με τελείως πραξικοπηματικό, αντιδημοκρατικό και τραμπούκικο τρόπο να πετάξει συντρόφους έξω από το σχήμα. Μιλάμε συγκεκριμένα για διαδικασίες σχήματος στις οποίες δεν είχε καλεστεί μεγάλο κομμάτι του Αντιλόγου (και μάλιστα σύντροφοι πλήρως ενεργοί στο σχήμα και αποτελεσματικοί στην καθημερινή τους παρουσία στη σχολή, που βοήθησαν δραματικά στην επί πέντε χρόνια κυριαρχία του Αντιλόγου στη σχολή μας). Για οργανωτικές επιθέσεις στις οποίες συμμετείχαν στην πλειοψηφία τους άτομα από άλλες σχολές και που κατέληγαν στο να ξυλοκοπούνται άγρια σύντροφοι (χτυπήματα σε κολώνες των διαδρόμων) χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να υπερασπιστούν τη σωματική τους ακεραιότητα, κάτι προφανές σε μια οργανωτική αντιπαράθεση 50 προς 12. Για προβοκατόρικες καταγγελίες από το site του Αντιλόγου (το οποίο διαχειρίζονται πολύ συγκεκριμένα άτομα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύλληψη και την υλοποίηση αυτών των επιλογών) ή ακόμα και σε site (όπως το indymedia) που έχουν παίξει οριακά χαφιέδικο ρόλο απέναντι σε μέλη αλλά και ολόκληρες οργανώσεις της Άκρας Αριστεράς.
Πιστεύουμε πως είμαστε το κομμάτι του Αντιλόγου (όσο κι αν αυτό προσπαθεί να αμφισβητηθεί), το οποίο με τον πιο αποφασιστικό τρόπο επιχείρησε το προηγούμενο διάστημα να διεκδικήσει την ύπαρξή του και την έκφρασή του μέσα από το σχήμα του Αντιλόγου, να αποτρέψει τη διάσπαση του σχήματος, να διεκδικήσει και να διασφαλίσει τη φυσιογνωμία των ΕΑΑΚ. Μια φυσιογνωμία για την οποία πάλεψαν πολλοί προγενέστεροι από εμάς στην 20ετή ιστορία των σχημάτων, αλλά και πολλοί από εμάς τους ίδιους τα προηγούμενα χρόνια. Μια φυσιογνωμία εσωτερικής δημοκρατίας, που θα επιτρέπει και θα καλεί όλον τον ανεξάρτητο κόσμο της σχολής (και άρα οποιαδήποτε πολιτική αντίληψη) να συμμετέχει στις συζητήσεις των σχημάτων και στην παραγωγή της πολιτικής τους γραμμής (όχι μόνο με το να λέει την άποψή του, αλλά ταυτόχρονα αυτή να λαμβάνεται υπόψην στην τελική απόφαση) , που θα επιτρέπει και θα καλεί όλους όσους συμμετέχουν, ισότιμα να εκφράζουν και να υλοποιούν τις πολιτικές αποφάσεις του σχήματος.
Απόδειξη είναι η ίδια η διαδικασία μέσα από την οποία βγαίνει αυτό το κείμενο. Μια διαδικασία που δεν καλέστηκε σαν διαδικασία μιας οργάνωσης, μεταφερμένη στο Πανεπιστήμιο, αλλά σαν μια ευκαιρία για τους συντρόφους, που τόσο αδιάλλακτη κρατούν τη στάση τους, να υποστηρίξουν την άποψή τους σε ένα ενιαίο σχήμα του Αντιλόγου και να λήξει το ζήτημα των οξυμένων αντιπαραθέσεων με έναν πολιτικό τρόπο. Παρόλα αυτά φαίνεται πως οι σύντροφοι έχουν πάρει συγκεκριμένες επιλογές και αυτές είναι η διάλυση του σχήματος με κάθε τρόπο και η καμία πολιτική συζήτηση με καμία διαφορετική άποψη από τη δικιά τους, όπως επίσης και η ναρκοθέτηση της παρέμβασης των ΕΑΑΚ αλλά και συνολικά της Αριστερής ιδεολογίας με μαζικούς όρους μέσα στο σύλλογό μας, κάτι που προκύπτει άμεσα από τα δύο προηγούμενα.
Εμείς δεν μπορούμε να δεχτούμε πως εκδιωχθήκαμε ή όπως ακούγεται πως «διαγραφήκαμε», (λες και εγγραφήκαμε ποτέ) από τον Αντίλογο. Δεν νομιμοποιεί κανένας οργανωτικός αποκλεισμός από διαδικασία του συλλόγου, καμία καταγγελία που μας κατηγορεί για ακροδεξιούς και απόγονους του Καλαμπόκα, καμία διαδικασία μιας οργάνωσης που ονομάστηκε σχήμα, πως δεν είμαστε ο Αντίλογος. Γι αυτό και θα συνεχίσουμε ως Αντίλογος να διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν και να παλεύουμε για αυτά που πιστεύουμε στο σύλλογό μας. Δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε το ότι εν τέλει μια οργάνωση παίρνει την επιλογή να προσπαθήσει να μας διαγράψει από την ιστορία του σχήματος και του συλλόγου. Δεν μπορούμε να αφήσουμε επιλογές που θέτουν σε κίνδυνο το κίνημα μέσα στη σχολή μας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συζητούν τα ΕΑΑΚ και η ίδια η Αριστερά να μείνουν αναπάντητες και άρα να θεωρηθούν κεκτημένες. Οι μάχες που θα δώσουμε την επόμενη περίοδο θα είναι αποφασιστικές και στο επίπεδο της δικαίωσής μας, αλλά και στο επίπεδο της δημιουργίας πραγματικά κινηματικών και ριζοσπαστικών γεγονότων μέσα στο σύλλογο των Μηχανολόγων Μηχανικών και στο ίδιο το πεδίο του δρόμου.


ΑΝ.Α.ΧΩ.ΜΑ
ΑΝεξάρτητος Αριστερός ΧΩρος ΜηχΑνολόγων